!برداشت شما--> چقد غمگینم خدای مهربون با اینکه بهم نزدیکی ولی میخوام اعتراف کنم احساس تنهایی میکنمبا اینکه شاید ناشکری به حساب بیاد ولی حالم ناجور و آشوبهگیج و مبهوتهر چی میگم بزن بره جلوتر انگار سخت تره، تاب ندارمچیکار کنم؟نه جایی رو دارم نه کسی روچقدر حس درموندگی بد و تلخهپایین نمیره لامصب

من تقریبا بیشتر اوقات عصبانی ام ینی از درون حس عصبانیت دارم حس خشم... فک کنم از بچگیم بوده چون هیچوخ نمیتونستم غیر از ورزشای رزمی و فعالیت های فیزیکی با ورزشای ساده تر مث توپ بازی و ... اینا ارتباط برقرار کنم. نمیتونسم زنگایورزش والیبال بازی کنم. نمیدونم از انرژیزیاد یا چی. الان ۲۷ سالمه و خیلی خستم...

احساس تنهایی، احساس خستگی، بیخوابی، گرسنگی، کلافگی... بهونه گیری... چقدر غیرقابل تحمله. کاش ماشین داشتم الان میرفتم دور میزدم.کاش بدخواب نبودم لااقل اینجور وقتا خوابم میبرد کاش میتونسم این حسارو دفع کنم. حسای به درد نخور چقد قوی ان. حتی نمیدونم چرا اینجا مینویسم ححح Adblock test (Why?)

امروز وارد بیست و هفتمین سال زندگیم شدم. بیست وهفت ساله که میبینم، میشنوم و هنوز نمیدونم چی میخوام.روزگار سخت به شفقت دوستان گذشت، به قولی؛ اپیکور: «رفاقت مشفقانه، چون سپری است که حملات تقدیر را خنثی میسازد. درخت دوستی بنشان،از آن دینی بساز، و به پرستش آن قیام کن. زیرا دوستی چیزی شیرین،زیبا، و مقدس ...

من فقط دلتنگ شبهايى هستم كه زود هنگام بىآنكه به چيزى فكر كنم به خواب مىرفتم...

مینویسم برای توِ از دست رفتهکه هرکجای جهانی، بازگرد ..مینویسم که بخوانی و بدانی،جهانم خالی از هر موجودیست،زمانی که تورا ندارم ..مینویسم به جبران تمام روزها و شب هایی که داشتمت ولی حواسم پرت روزمرگی هایم بود مینویسم دوستت دارم برای توی از دست رفته، که بخوانی و بازگردیجهانِ کوچک من،کجای جهانى که هرچه ...

وبلاگ متروکه من...دلتنگت شدم. بعد از چن وخ حبس خودخواسته... امروز دلم خواست بهت سری بزنم.مشکی اینجا یادم میاره چه عزاها که به دلم بود وقتی تو رو ساختم...رفیق خوبی بودی...هستی... دفتر خلوتیام.کلوخه ی غ

عشق تنها چیزیه که از زمان و فضا بالاتره ...

عشق چه کوتاه استو فراموشی چه طولانی...

کاش ترسو نباشم...چقد سخته بدونی که ترسویی...ک جرئت تصمیم گنده و سخت گرفتن نداری ترسی دائم تو جونت ریشه دوونده...باهاش بزرگ شدی و رشد کرده باهاتچطور میشه ترسو نبود...؟!!!آه...

اندر دوره ی سکوت و تماشا... آرامی پر هیاهو... مثل آتشی زیر خاکستر... بی محابا دلتنگ... پیوسته کبود از ضربه های پشت هم... و خدایا از قوی بودن خسته ام ...

بعضیام دنیای مجازی شده ملکشون :/ قدیما شاید شرایط اقتصادی خوب نبود و دعواها زیاد بود و مشکلات بزرگ تر... اما حداقل ادما طلبکار نبودن و جنبه داشتن و فرق داشت شوخیا محبتا... چه خشک و بی روح شدیم...

دنیا همین است دیگر... جنگ بی انتهای خاطرات ضد و نقیض...   + تولدم. 

اگر زمان منتظر ما میایستاد تا ما به بلوغ برسیم، قطعا زندگی با نقصهای کمتری را تجربه میکردیم. نمیدانم زندگی بدون واژهی «افسوس» چه شکلی خواهد بود! شیرینتر است یا مزهی یکنواختی دارد!؟

میگن ک خوبه شبا قبل خواب یکم فک کنیم، به کارامون تو طول اون روز... اونوخ من موندم این بیشعورایی که در طول روز دهن ما رو عنایت بارون میکنن شبا به چی فک میکنن؟! + بس ناجوانمردانه سرد و ایناس.

علیرضا قربانی تو گوشم میخونه اشکام هدفونو خیس میکنه نوک انگشتام یخ زده هنوز باید تمرین کنم هنوز اونقد قوی نشدم واس چی اینجاییم؟ کجا میریم؟ خدا ...

یه حس خنکی خوب... وقتی پاهاتو میذاری تو آب خنک ... آب تموم شدنیه؟! این مایع بی رنگ و بی مزه و بی حالت که هر جونداری بهش محتاجه... همه جا نشونت هست :)

یادش بخیر با چه ذوقی ساختم اینجا رو... خواستم موقع خلوت بنویسم اینجا تا بماند ورقی چند ز احوالاتم یهو همه چی کن فیکون میشه تا میای بفهمی چی شد میبینی چنته خالیه و باختی به بدترین حالتش...

و ما همچنان دوره میکنیم... شب را... و روز را... هنوز را...

دنیا همین است دیگر... جنگ بی انتهای خاطرات ضد و نقیض... + تولدم.