با درد صبر کن که دوا میفرستمت

امروز وارد بیست و هفتمین سال زندگیم شدم. بیست وهفت ساله که میبینم، میشنوم و هنوز نمیدونم چی میخوام.

روزگار سخت به شفقت دوستان گذشت، به قولی؛

اپیکور: «رفاقت مشفقانه، چون سپری است که

حملات تقدیر را خنثی میسازد. درخت دوستی بنشان،

از آن دینی بساز، و به پرستش آن قیام کن. زیرا دوستی چیزی شیرین،

زیبا، و مقدس است. شفقت دوستانه تنها هدیه پر ارزشی است

که در این جهان بیارزش در تملک ماست. اگر مرارتهای زندگی

ما را آماده قبول مرگ میسازد، لذّات و شادیهای ناشی از دوستی

نیز ما را با زندگی آشتی میدهد.»

شاید بیشتر بیام اینجا بنویسم:) شاید بیشتر پیدا شم.

..." خلوتگاه من "......