..." خلوتگاه من "...

امروز وارد بیست و هفتمین سال زندگیم شدم. بیست وهفت ساله که میبینم، میشنوم و هنوز نمیدونم چی میخوام.روزگار سخت به شفقت دوستان گذشت، به قولی؛ اپیکور: «رفاقت مشفقانه، چون سپری است که حملات تقدیر را خنثی میسازد. درخت دوستی بنشان،از آن دینی بساز، و به پرستش آن قیام کن. زیرا دوستی چیزی شیرین،زیبا، و مقدس است. شفقت دوستانه تنها هدیه پر ارزشی استکه در این جهان بیارزش در تملک ماست. اگر مرارتهای زندگیما را آماده قبول مرگ میسازد، لذّات و شادیهای ناشی از دوستینیز ما را با زندگی آشتی میدهد.»شاید بیشتر بیام ا...

اگر زمان منتظر ما میایستاد تا ما به بلوغ برسیم، قطعا زندگی با نقصهای کمتری را تجربه میکردیم. نمیدانم زندگی بدون واژهی «افسوس» چه شکلی خواهد بود! شیرینتر است یا مزهی یکنواختی دارد!؟ ...

تازگیا جز سکوت کاری ازم بر نمیاد... و این اوووووج ب ... رفتنه. xa0 +xa0آزمودمxa0 xa0 xa0 xa0مرگ من ، در زندگیست... xa0 +xa0کی میشه دیگه اشک و بغض یه مرد رو نبینم؟!...

میره روز میشه شب بعدش هفته هر کی داشتی بهت زده رفته همه ادمای دورت پرزدن! پیش بجز گذری یا که خب سر زدن هیچ تنهایی رو یه جوری بست زدم که آب زیرم نره و نمی پس ندم -_- xa0...

یه ترسی از جهان به قدر این جهان... xa0 :(...